ماه مبارك رمضان بهار معنويت وخود سازي است و قوه ی نهفته براي رويش و تقويت ملكات انساني و حركت به سوي كمال و خوديابي در آن بسيار افزونتر از آن چيزي است كه در غير اين ماه يافت مي شود و هر مشتاق احياي فطرت وروح انساني در آفاق و انفس ، راهي كوتاهتر از هميشه در اين ماه پيش روي دارد...

نیمه شعبان امسال هم از راه رسید و به سرعت سپری می شود. همانگونه که سال گذشته و سال قبل از آن و سالهای قبل و ... اینچنین بود. انگار از امام زمان علیه السلام همین زمان ولادتش را به یاد می آوریم . گویی آن حضرت متولد شده است و دیگر هیچ... زندگی هم نکرده و ناگهان مفقود شده و با هر سال جشن گم شدن او را می گیریم ! اگر چه تکالیفمان را در قبال تولدش ، خوب انجام می دهیم اما از وظایفمان در قبال زنده بودنش و انتظاراتی که از ما می رود غفلت می کنیم . انگار خواندن دعای فرج و عهد و ندبه و مولودی و ....که اگر چه از انجام ندادنش بهتر است، هم از روی عادت و گاهی هم توفیق اجباری انجام می شود و معلوم است که اینگونه یاد کردن؛ توجه فاقد روح و قدرت لازم برای پیشروی و گره گشایی است...

بعثت حضرت رسول اكرم در شرايطي واقع شد كه جهان آن روز در جهل وظلم بسر مي برد. دعوت عام حضرت رسول از خويشان ونامه نگاري ان حضرت براي سران امپراطوری های بزرگ مانند قيصرروم و پادشاه ايران براي پذيرش دين اسلام  و پرستش خداي يگانه , دعوتي بود حیاتی براي خروج جهانیان از وادي ظلم وجهل و پناه گرفتن در دامن نورالهی وعدل سرمدی ...