عهد الهی، پیمانی است میان خالق و مخلوق که در ازل بنا نهاده شده و تا ابد جاری است و عهد باطن همه اعمال و اقوال فردی و جمعی است . در سوره اعراف آمده است که « خداوند از فرزندان آدم گواهی گرفت که آیا من پروردگارتان نیستم ؟ جواب دادند :آری !». در روایات از این عهد به اقرار آدم و ذریه او به وحدانیت خدا و ولایت پیامبر و اهل بیت تعبیر شده است .

روی سخن در اینجا با عهد شکنان است ،همانانی که دین الهی را با تراز نفسانیت تفسیر می کنند .پای بندی به ولایت لقلقه ی زبانشان است ولی به هنگام عمل محور ولایت علی و حسن و حسین (علیهما السلام) را رها می کنند و با عهد شکنی به اردوگاه معاویه و یزید و طاغوت بپیوندند . قصه ی این نقض عهد در دوران غیبت امام معصوم (علیه السلام) هم به گونه دیگری ادامه دارد.

آن حضرت در توقیع شریف خود به شیخ مفید علیه الرحمه ، عدم وفای به عهد شیعیان را از علل تأخیر در ظهور خود دانسته اند . سرپیچی از فرمان علماء و حاکم اسلامی به عنوان وارثان انبیاء و طلایه داران خط پاسداری از عهد الهی همچنان قربانی می گیرد و جاذبه های زندگی مادی و تب تجمل و شهرت و مدرک و مقام و مال و مکنت انسان غافل را بسوی پرتگاه می کشاند.

در انقلاب اسلامی ایران که با زعامت یکی از اولیاء الهی تکوین یافت و با جانشینی یکی دیگر از صالحان ادامه پیدا کرد . صحنه های فراوانی از این روایت تکرار پذیر وفای به عهد و عهد شکنی نمود های عینی یافت . خوشا بحال آنانی که بر عهد خویش با اولوالامر وفادار مانده و حتی در صورت نقض عهد به تجدید عهد پرداختند .همچنان که آدم علیه السلام اینگونه بود . جریانات سه دهه اخیر پس ا زانقلاب صحنه های دلپذیری از وفای به عهد با ولی فقیه زمان بویژه در عرصه جنگ، را شاهد بودیم، همانطور که جلوه های تاسف باری از نقص عهد با ولی فقیه در منازعات سیاسی پدیدار شد که امید است نهایت آن به تجدید عهد بیانجامد .