درمجموعه ادبيات مهدوي با موضوع ملاقات با امام زمان عليه السلام زياد برخورد كرده ودرگفتگو با مومنين نيز آرزوي ملاقات با آن حضرت را در مهمترين آرزوي برخي از ايشان در ارتباط با آنان با حضرت يافته ايم.
براستي ملاقات چيست؟

و جايگاه آن دررابطه بامريد مرادو عاشق و معشوق كدام است؟ آيا همه چيز در ملاقات خلاصه مي شود. براي پاسخگويي به اين سوال ناگزيريم به چند نكته اشاره كنيم:
1-حقيقت آن است كه در ارتباطات متقابل وچند جانبه ملاقات صرفا" يك نماي بيروني وصورت ظاهري از رابطه است ونه تمام رابطه.

2-اولين گام در ارتباط تصور طرف مقابل است وسپس شناخت او.در صورت وجود جاذبه بين دو طرف ملاقات مي تواند حاصل شوداما گاهي نيزبدون ملاقات"وصال حاصل مي شودهمانگونه كه اويس قرني بدان مقام دست يافت.پر واضح است كه وصال مرحله كاملتري از مشاهده ظاهري است وعمق وغناي بيشتري دارد.
وصال او زعمر جاودان به خداوندا مرا آن ده كه آن به
3- بايد دانست كه ملاقات با امام زمان عليه السلام مقدماتي داردكه بدون حصول آن مقدمات معلوم نيست ملاقاتي دست دهدشايد اولين شرط در ملاقات شناخت ومعرفت باشد براي تحقق ديدار دوجانبه(متي ترانا ونراك)لازم است كه مشتاق ديدار با آن حضرت از آن وجود مقدس آشنايي داشته باشدوبا گامهاي عملي وخودسازي برسنگلاخهاي راه وموانع ديدار فايق شود.مقدمه دوم همانا طي كردن مراحل محبت ومودت به امام عليه السلام است 0 چگونه مي شوداز طوفان حوادث بركناربودوگامي براي زمينه سازي ظهور وجلب رضايت حضرت برنداشت وآنگاه انتظار وملاقات ملاقات ووصال را داشت ؟!اول بايداداي تكليف كردوحق شيعه بودن را بجاي آورد وسپس به مراحل بالاتر فكركرد(ارادتي بنما تاسعادتي ببري)
4-ازدعاي عهد امام زمان عليه السلام چنين بر مي آيدكه درابتدا شيعه بايد با امام عليه السلام پيوند ناگسستني برقرار كند(اللهم اني اجدد له ... عهدا" وعقدا"...) وسپس درخواست ملاقات سرور افرين را بنمايد (اللهم سر نبيك وآله برويته)
5-مانع ملاقات ماييم نه موانع بيروني آنچنان كه حضرت خود فرموده اندكه:" اگر شيعيان ما در عهد ماهمدل بودند مباركي ملاقات ما از آنها به تاخير نمي افتاد
توخود حجاب خودي حافظ از ميان برخيز!
اللهم ارنا الطلعه الرشيده والغره الحميده