محرم که می آید و بیرق های سیاه برافراشته می شود احساس غریبی به درون هر انسان آزاده و آگاهی اعم از مسلمان وغیر مسلمان سرک می کشد . چتر سیاه غم بر آسمان دل سایه می اندازد و چشمها بارانی می شود. گویی حوادث سال 61 هجری یکایک در پیش چشم رژه می روند و هر یک فصلی از کتاب انسانیت را دوباره مرور می کنند...
ما بيتو تا دنياست، دنيايي نداريم
چون سنگ خاموشيم و غوغايي نداريم
اي سايهسار ظهر گرم بيترّحم!
جز ساية دستان تو، جايي نداريم
تو آبروي خاكي و حيثيّت آب
دريا تويي، ما جز تو دريايي نداريم
وقتي عطش ميبارد از ابر سترون
جز نام آبي تو، آوايي نداريم
شمشيرها را گو ببارند از سر بُغض
از عشق، ما جز اين تمنايي نداريم!
سلمان هراتي
محرم که می آید و بیرق های سیاه برافراشته می شود احساس غریبی به درون هر انسان آزاده و آگاهی اعم از مسلمان وغیر مسلمان سرک می کشد . چتر سیاه غم بر آسمان دل سایه می اندازد و چشمها بارانی می شود. گویی حوادث سال 61 هجری یکایک در پیش چشم رژه می روند و هر یک فصلی از کتاب انسانیت را دوباره مرور می کنند...
