انقلاب اسلامی ایران درسال 1357؛ تداوم انقلاب اسلامی رسول اکرم اسلام در چهارده قرن پیش است. این انقلاب موجی است توفنده که سه دهه ی قبل به اوج رسید و با قدرت به پیش می رود. افولی برای آن متصور نیست و به «انقلاب اسلامی مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف » در آینده ی نامعلوم - و ان شاء الله نه چندان دور - متصل خواهد شد ...

«بعثت رسول گرامی» اسلام نقطه عطفی بود درانقلاب انبیاء و شروعی تازه در حیات انسانی. این انقلاب بزرگ با واقعه ی غدیر خم در سال دهم هجری و حادثه ی عظیم عاشورا در سال شصت و یک هجری باز تولید شد و روز به روز بر قدرت و بالندگی اش اضافه گردید. بیش از شصت زعیم و فقیه از شیخ مفید گرفته تا شیخ صدوق و از خواجه نصیر و شیخ طبرسی تا حضرت امام خمینی «رحمة الله علیه» وظیفه ای بس سترگ را در رساندن پیام بعثت و غدیر و عاشورا تا به امروز ایفا کرده اند. انقلاب اسلامی ایران حامل یک تفکر استراتژیک در طول دوازده قرن است که گام به گام تکامل یافت و به صورت یک نظام دینی مستحکم در جهانی پرتلاطم با وجود قدرت های پوشالی - و به ظاهر آهنین - سر برآورد.
انقلاب اسلامی ایران احیاء معنویت و باز خوانی مجدد برنامه ی استراتژیک شیعه به سمت تأسیس یک نظام حکومتی ولایی است. این انقلاب در شرایطی رخ داد که ارزش های پذیرفته شده غرب که پس از رسانس و عصر روشنگری سیطره اش را بر تمامی جوامع غربی و غربزده گستره بود، بتدریج رنگ می باخت. جنگ فقر و فساد، جنایت در حق انسانها، ظلم در حق خود حتی محیط زسیت، سوداگری لجام گسیخته ارباب سرمایه و مهم تر از همه خلاء هویتی و بحران شخصیتی، انسان معاصر را خسته و دلزده و بیش از هر وقت دیگر محتاج نوآوری و تغییر در مبانی فکری ساخته بود. در گیردار این بحران فکری که بشر بریده از آسمان و ماوراء بدان دچار شده بود؛ همچنان مجموعه ای از معنویت های کاذب و بی مایه درصدد پرکردن خلاء های فکری و سیراب کردن عطش کمال جویانه ی ایشان برآمدند اما این مکاتب هم همانطور که انتظار می رفت به دلیل نگاه غلط به انسان و مبداء و معاد او در رفع نیازهای معنوی اش ناکام ماندند اگر چه جریان دین سازی امروز هم ادامه دارد.
انقلاب اسلامی ایران جلوه ی از یک دگرگونی بود. ارزش های موجود جامعه که دریافتی ناقص از سکولاریسم و ناسیونالسیم بود جای خود را به ارزشهای الهی که از فطرت آدمی ریشه می گرفت داد. این انقلاب نمی توانست در اوایل یا اواسط قرن رخ دهد چرا که شرایط فکری جهانی برای آن چندان مناسب نبود. انقلاب ایران نه تنها از تجربه تاریخی صد و پنجاه ساله این ملت در تعامل با غرب و آزمون همه راههای ممکن برای حل معضلات جامعه ناشی می شد بلکه متاثر از سمت و سوی تحولات فرهمنگی جهانی نیز بود. اگرچه عنصر مذهب و سنت در صد سال پیش از انقلاب در جامعه استوار بیشتری داشت اما در آن زمان انقلابی شبیه انقلاب سال 57 حادث نگردید. تبعات ناشی از شکست عقل گرایی، فردگرایی و سکولاریسم - که پایه های سه گانه ی لبیرالیسم فرهنگی هستند به وقوع انقلاب کمک زیادی کرد.
شرایط امروز جهان بویژه از بعد فرهنگی و سیاسی بیانگر آمادگی عصرهای فکری و اجتماعی برای بروز یک انقلاب واقعی و فطری به سوی تحقق هدف خلقت با محوریت امام معصوم (علیه السلام) است .انسان غربی -اعم از غرب فکری و جغرافیایی - امروز حیرت زده و سرگشته تر از همیشه در پی طرحی نو برای زندگی انسانی تر است. غرب کم کم به این باور می رسد که انسان نمی تواند محور همه چیز باشد و جای خدا را بگیرد؛ علم پرستی نمی تواند جای خداپرستی را بگیرد؛ عمل زدگی نمی تواند جانشین ارزش محوری شود، مادیات اصالتاً ارزش ماهوی ندارند، این آزادی مصطلح و مسخ شده همان آزادی گمشده ی انسان نیست، پیشرفت الزاماً همان پیشرفت تکنولوژی نیست و بالاخره از مرگ نباید غافل بود.
بحران های گوناگون فکری و رفتاری در جهان بیش از پیش خود را نمایان می کند. بحران انرژی، بحران های خانوادگی و تربیتی، جنایت و خشونت، احساس بیگانگی و اضطراب، ویران سازی محیط زیست، سستی احساسات، گریز از خود، تغییر در امیال و سلایق، سنت شکنی، گسترش سلاح های هسته ای و میکروبی، سلطه جویی استعماری، رواج مکاتب شیطانی و دروغین، شیوع بیماری ها و تغییرات اقلیمی و سایر موارد کافی است تا انسان امروز را در اندیشه ی برپایی کاخ های بلند انسانیت بر روی ویرانه ی انانیت و حیوانیت به جلو براند.
انقلاب اسلامی ایران که با رهبری معمار کبیر انقلاب پس از گذشت یک دوره ی طلایی صبر و تلاش و نظریه پردازی برای حکومت شکل گرفت؛ وجدانهای خفته بسیاری را در یک فاصله زمانی کوتاه بیدار کرد. وجدان هایی که در ایران و جهان اسلام و حتی در غرب به سوی عالم معنا گرایش پیدا کرده و این انقلاب را پشتیبانی می کند. ظرفیت و قدرت درونی این انقلاب به واسطه ی غنای ذاتی و فکری اش به حدی است که هیچگاه رنگ و بوی کهنگی به خود نمی گیرد و با تجلی اش در عرصه های علمی و فرهنگی و تکنولوزی و سیاسی جامعه امروز ایران در جهان خود نمایی می کند ثمره ی خیزش انقلاب مردم ایران در سال 57 - جدا از مدیریت های سیاسی حکومت - آنقدر شیرین هست که مردم را در کشور پس از سی سال همچنان مشتاق نگاه دارد و پرتوهای طلایی اش را به سمت کشورهای اسلامی و مردم ستمدیده ی جهان روانه کند و بر افکار آنان مؤثر واقع شود. شرایط امروز جهان بیش از هر وقت دیگر از لحاظ فکر و اجتماعی مهیای وقوع یک انقلاب جهانی و یک نظام جامع پاسخگو به نیازهای فطری جهانیان است.
این انقلاب استمرار انقلاب ایران است و یک معصوم را به عنوان رهبر به همه ی جهانیان معرفی خواهد کرد و آنان را فوج فوج به دین خدا راهبری می کند (و یدخلون فی دین الله افواجا ).
انقلاب اسلامی ایران مقدمه ی خیزش عظیم و آماده سازی اذهان مردم جهان برای این ایده است که اداره ی جامعه بر اساس باورهای دینی امری است ممکن و محتوم و همانطور که مردی از تبار حسین (علیه السلام) توانست با توکل به خدا و با دست خالی طاغوت را در کشور سرنگون کند و بر دنیا تأثیر بگذارد و دست مستکبرین را از کشور کوتاه کند، روزی با ظهور منتقم آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم)، جهان از لوث ظالمین پاک خواهد شدو عدالت مهدوی سراسر آن را فرا می گیرد.
امروز پرچم هدایت در دست ولی فقیه جامع الشرایطی است که نیابت عام آن امام معصوم را برعهده دارد. اوست که سکان هدایت کشتی انقلاب را در دست دارد و ساکنین این کشتی را به ساحل نجات و به سلامت رهنمون خواهد شد و پیاده شوندگان از کشتی او خوار و هلاک خواهند شد. ندایش حسینی، رفتارش علوی و شجاعتش یاد آور صفات نیکوی سلف صالحش حضرت روح الله ( رحمة الله علیه ) است که خود به تمامی پیروان و جهانیان نوید متصل شدن انقلاب ایران را به انقلاب جهانی حضرت مهدی (عجل الله فرجه الشریف) داده است. انشاء الله