خدای متعال میفرماید:همنشین کسی هستم که بامن همنشینی کند،فرمانبردار کسی هستم که فرمانبردارم باشد، بخشنده ی کسی هستم که خواهان بخشایشم باشد.ماه، ماه من،بنده، بنده ی من، ورحمت، رحمت من است. هرکه دراین ماه مرا بخوا ند اورا اجابت میکنم ، هر کس از من درخواست کند به او میدهم و هر که از من هدایت بطلبد او را هدایت میکنم. این ماه را رشته ای بین خود و
بندگانم قرار دادم، هر که آنرا بگیرد به من میرسد.
کجایند کسانی که اقرار به کوتاهی وعجز دارند که در جواب این منادی آسمانی بگویند:
اجابت کرده ویاریت میکنیم ای منادی خدای بردبار وکریم تبدیل کننده ی بدیهای انسان به خوبیها ، باکمال میل وجانفشانی ندای تورا اجابت میکنیم که لطف پروردگار باعث شده به ما آلودگان واسیران خاک اجازه ی تسبیح داده شود.
چه رسوایی بزرگی اگر بعد از این بخشش بزرگ در تسبیح او کوتاهی ودر فرمانبرداریش سستی کنیم.پس میگوییم: لا ا له الّا انت سبحانک انّی کنت من الظّالمین خداوندا،اگر با توفیق خود ما را نگهداری نکنی حتماً بر خود ستم کرده وخود را هلاک خواهیم نمود..
ای عزیز ، بدان که سه ماه رجب شعبان ورمضان ماه عبادتند. سزاوار است در این ایام عبادت را
مقدم بر هر کار دیگر بداریم تا از قافله رستگاران دور نمانیم....
برگرفته از کتاب عرفانی المراقبات نوشته آیت الله میرزا جواد ملکی تبریزی