در قران کریم از "اف " گفتن به ایشان باز داشته شده ایم ؛در روایات به بر پا خواستن در مقابل ایشان حتی اگر پادشاه باشیم امر شده ایم؛ با این حدیث هوشیارمان کرده اند که" خداوند متعال به فرزند عاق شده می گوید:( هر کاری که می خواهی بکن که من هرگز تو را نخواهم بخشید.)؛از انجام امور مستحبی در صورت عدم رضایت آنها نهی شده ایم و ....
بسیار خوب!
بگذارید به واقعیت دیگری هم توجه کنیم. انسان دارای دو ساحت جسمانی و روحانی است. در پیدایی ساحت جسمانی، پدر و مادر نقش دارند امّا ساحت روحانی ،با نفخه ی الهی و نور محمد و خاندان پاکش ظهور یافته است. پیامبر اسلام (ص) ، فرموده اند:من و علی پدران این امتیم و در جای دیگر از زبان ائمه(ع) می خوانیم:(( ما ساختگان دست خدائیم و مردم ساخته ی دست ما هستند.))
پدران دنیائی و پدران آسمانی ، همگی پدرند امّا دسته ی اول مادی اند و گذرا و دسته دوّم حقیقی اند و ابدی ، در ادعیه و زیارت ائمه (ع)، خطاب به آنها می گوئیم : ((پدر و مادرم فدایت)) (بابی انت و امی) و بدین ترتیب جایگاه برتر پدر حقیقی را بر پدر دنیائی بیان می کنیم.
پدر یعنی متولی مجموعه ای از امور (مادی)،(عاطفی) و (معنوی) در خانواده.
پدر یعنی (مایه ی امنیت و پناهگاه ) اعضاء.
پدر یعنی (تکیه گاه و پشتیبان).
پدر یعنی مظهر اسم (رازق) خداوند.
پدر یعنی(هویت) .
پدر یعنی...
تمام حقوق و تکالیف و اسماء و صفاتی که برای پدر برمی شماریم؛ در مورد پدران حقیقی و معنوی و بویژه پدرزنده و حاضرما، حضرت مهدی (ع)،ثابت است:امام زمان (ع) مانند پدر دنیائی مظهر ایجاد امنیت است .
در زبان روایات ، امام امان اهل زمین و آسمان است بگونه ای که وجودش مانع فرو رفتن اهل زمین در زمین است.( لولا الحجة لساخت الارض باهلها).
امام- مانند پدر- واسطه ی فیض خداوندی و روزی دهنده است. در دعای عدیله می خوانیم :" به برکت او تمام مخلوقات روزی می خورند."
امام زمان- مانند پدر- دائمأ به فکر فرزندان خویش است . چنانکه فرموده اند :"ما از رعایت حال شما کوتاهی نمی کنیم و شما را از یاد نمی بریم."
عاطفه ورزی و دوست داشتن امام – به عنوان مظهر کامل اسم رئوف ، نسبت به شیعیان امری کاملأ آشکار است.
او - مانند پدر- مهربانی و شفقت ابدی نسبت به شیعیان دارد.
امام زمان (ع) - مانند پدر دنیائی – برای ما دعا می کند، به فکر ماست و به سعادت ما میل و رغبت دارد کما اینکه در نامه ی مبارکشان به شیخ مفید، برای شیعیان و طاعت آنها دعا فرموده اند.
امام زمان (ع) تکالیفش را به عنوان یک پدر نسبت به ما یعنی فرزندان ادا می کند.
آیا ما هم حقوق او را می شناسیم و در ادای آن می کوشیم؟
روز سیزده رجب ، سالروز تولد امیر مؤمنان علی (ع) و روز پدر را بهانه ای کنیم برای پرداختن به پدر حقیقی و مضطرمان حضرت ولی عصر (ع) و مرور درسهای زیر:
از پدر دنیایی امان یاد می کنیم؛ به یاد پدر حقیقی امان حضرت حجت (ع) باشیم.
از این پدر حرف شنوی داریم؛ به حرف آن پدر هم گوش  کنیم.
برای سلامتی و پایداری این پدر دعا می کنیم ؛ برای سلامتی و ظهور آن پدر دست بدعا بلند کنیم.
نسبت به این پدر حق شناسی و تشکر می کنیم؛ حق آن پدر راهم بشناسیم و قدر شناس و سپاس گذار او باشیم.
به این پدر هدیه می دهیم؛ به آن پدر هم با عمل به وظایف و تکالیف یک انسان منتظر هدیه بدهیم.
با انجام تکالیف فرزندی سعی داریم این پدر را شرمسار نکنیم؛ برای سربلندی آن پدر هم کوشش کنیم و او را خجلت زده نکنیم.
در سختی ها به دامان این پدر پناه می بریم؛ در خوشی ها و سختی ها ، آن پدر را هم در لوح دل حک کنیم.
برای دوری و فراق چند روزه ی این پدر دلتنگ می شویم و می گرییم؛ برای داغ دوری چند صد ساله ی آن پدر هم دلتنگ شویم و ندبه کنیم.
گمگشتگی دو روزه ی این پدر را تاب نمی آوریم و از هر سو بدنبالش می رویم؛ غربت آن پدر را هم – با غفلت و دنیا زدگی- تحمل نکنیم و در هر کوی و برزن جستجویش کنیم.
شریک درد و غم این پدرمی شویم؛ کمی از بار درد و غم آن پدر را هم ما به دوش می کشیم.
با این پدر صلاح و مشورت می کنیم و اذن می طلبیم؛ برای آن پدر هم در مقام مشورت و اجازه خواهی جایگاهی در خور او قائل می شویم.
برای این پدر ، از کمک های مالی و جانی دریغ نمی کنیم ؛برای تعجیل در فرج و یاری آن پدر هم ،در بذل مال و جان گشاده دست باشیم .
و کلام آخر آنکه؛ این پدر را شاد می کنیم و در شادیمان شریکش می کنیم؛ از نشاندن گل لبخند بر لبان آن پدر دریغ نکنیم. ان شاء الله